Wyżły FCI AKC CKC KC
Jest wiele różnych teorii dotyczących pochodzenia wyżła weimarskiego. Pewne jest tylko tyle, że wyżeł weimarski, który miał domieszkę krwi psa tropiącego typu “Leithund”, występował w rejonie Weimaru już w pierwszym trzydziestoleciu XIX wieku.
Wyżeł weimarski jest psem myśliwskim do polowań zarówno na dużą, jak i małą zwierzynę. Tropi wytrwale, ale bez nadmiernego zapału, ceni się jego węch. Pies nadaje się zwłaszcza do pracy po strzale (tropienia za farbą, aportowania postrzałka itd.). Wyżeł weimarski ma przeciętne predyspozycje do stróżowania i obrony. Współcześnie jest także hodowany jako pies rodzinny, ale wymaga odpowiedniego prowadzenia. Wyżeł ten jest wierny, spokojny, inteligentny. Niekiedy samowolny, duża ciętość stwarza czasem problemy. Wymaga konsekwentnego właściciela, ale uczy się szybko.
Czaszka w harmonii z wielkością psa i trzewioczaszką.
Tułów ma równą linię grzbietu, głęboką klatkę piersiową z szeroko rozstawionymi żebrami.
Srebrne, sarnie, mysioszare jak i wszystkie pośrednie odcienie. Głowa i uszy zwykle nieco jaśniejsze. Białe znaczenia dopuszczalne jedynie na klatce piersiowej i palcach. Czasami ciemniejsza, mniej lub bardziej wyraźna pręga na grzbiecie. Psy mające znaczenia koloru czerwono-żółtego mogą otrzymać ocenę jedynie dobrą. Brązowe znaczenia są poważną wadą.
Płaskie, szerokie i stosunkowo długie, sięgające mniej więcej kącika warg. Osadzone wysoko i wąsko, zaokrąglone na końcach, pofałdowane. Gdy pies jest czujny i nasłuchuje są zwrócone lekko do przodu.
Osadzony nieco niżej niż u innych porównywalnych ras. Ogon mocny, dobrze owłosiony. Gdy pies jest w stanie spoczynku opuszczony w dół, w czasie podniecenia czy pracy noszony poziomo lub wyżej.
U krótkowłosych: Krótka, mocna, bardzo gęsta, gładko pokrywająca ciało. Bez lub z nieznaczną ilością podszerstka.U długowłosych: Miękka, długa, z podszerstkiem lub bez niego. Prosta lub lekko falująca. Długa, falująca sierść dopuszczalna u nasady uszu.
Około roku 1890 zaczęto kontrolowaną hodowlę wyżeła weimarskiego, połączoną z wpisami do ksiąg hodowlanych. Na przełomie XIX i XX wieku obok wyżłów weimarskich krótkowłosych zaczęły pojawiać się osobniki długowłose. Od chwili założenia pierwszych ksiąg hodowlanych wyżeł weimarski hodowany był praktycznie w czystości rasy, w zasadzie wolny od domieszek krwi innych ras, przede wszystkim pointera. Z tego względu też uważa się, że wyżeł ten jest jedną z najstarszych odmian wyżłów niemieckich, która utrzymywana jest w czystości rasy od ponad 100 lat.
