Psy ozdobne i do towarzystwa FCI
Rosyjskie rasy psów, nie licząc charta rosyjskiego (borzoj), to przykłady imponujących psów pracujących, dlatego rosyjski toy, nie odstając od reszty, stał się bardzo popularnym psem towarzyszącym.
Aktywny i żywiołowy, nigdy nie agresywny, ani bojaźliwy. Rosyjski toy zdobywa coraz większą popularność właśnie dzięki tym cechom. Dymorfizm płciowy nieznacznie zaznaczony.
Głowa mała w porównaniu z tułowiem, czaszka wysklepiona wysoko, ale niezbyt szeroka, stop wyraźnie zaznaczony.
Rosyjski toy to mały, elegancki pies, o zwartej budowie. Odległość od ziemi do łokcia jest jedynie nieznacznie większa, niż połowa wysokości w kłębie. Klatka piersiowa jest dostatecznie głęboka.
Czarne podpalane, brązowe podpalane, niebieskie podpalane, również rude w dowolnym odcieniu z czarnym lub brązowym nalotem, lub bez nalotu.
Uszy duże, delikatne, wysoko osadzone i stojące.
Ogon w kształcie sierpa, nie powinien być noszony poniżej linii grzbietu.
Istnieją dwa typy w rasie: krótkowłosy i długowłosy.
Na początku XX wieku, english toy terrier był jedną z najpopularniejszych ras ozdobnych w Rosji. Jednak w okresie między 1920 a 1950 rokiem hodowla czystej krwi toy terrierów niemalże zupełnie zamarła, a liczba psów tej rasy osiągnęła krytycznie niski poziom. Dopiero w połowie lat 50- tych rosyjscy hodowcy wznowili prace nad rozwojem rasy. Praktycznie wszystkie psy użyte wówczas do hodowli nie posiadały rodowodów; wiele z nich nie było czystej rasy. Wzorzec ustalony dla toy terrierów znacząco różnił się od wzorca angielskiego toy teriera w wielu punktach. Od tego momentu, rozwój rasy w Rosji przebiegał niezależną drogą. 12 października 1958 roku w miocie krótkowłosej pary, z których jeden miał nieco dłuższą szatę, urodził się piesek z atrakcyjnymi piórami na uszach i kończynach. Postanowiono utrwalić tę cechę.
