Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy FCI AKC CKC KC
W wodzie nowofundlandy są naprawdę w swoim żywiole. Są doskonałymi pływakami, dzięki silnemu ogonowi, który jest szeroki u podstawy i działa jak ster.
Wyraz nowofundlanda odzwierciedla łagodność i życzliwe nastawienie do świata. Jest to pies pełen godności, pogodny i zmyślny, znany ze swej niezmąconej łagodności.
Masywna. Głowa suki różni się od głowy samca jedynie tym, że jest lżejsza.
Kościec masywny, tułów oglądany z boku głęboki i krzepki.
Czarna, biało czarna i brązowa.
Niewielkie, kształtu trójkąta, końce zaokrąglone, osadzone daleko po bokach głowy i płasko przylegające. Gdy koniec ucha skierować ku przodowi, powinien on dosięgnąć wewnętrznego kąta oka.
Gdy nowofundland płynie, ogon działa jak ster, dlatego powinien być mocny i szeroki u nasady. Gdy pies stoi, ogon zwisa nisko, sięgając do stawu skokowego lub nieco niżej. Dobrze, jeśli koniec ogona jest lekko uniesiony ku górze. W ruchu lub przy pobudzeniu ogon jest wniesiony ku górze, lekko zawinięty, ale w żadnym razie nie jest zakręcony nad grzbietem. Nie może być też schowany między nogami.
Nowofundland ma sierść nieprzemakalną, z podszerstkiem. Włos okrywowy średniej długości, prosty, nie lokowaty; dopuszczalny trochę falisty. Podszerstek miękki i gęsty, bardziej gęsty w zimie, niż w lecie, ale nawet wtedy musi być go choć trochę na zadzie i klatce piersiowej. Sierść na głowie, kufie i uszach krótka i delikatna. Na nogach przednich i tylnych pióra, ogon porośnięty długim, gęstym włosem, ale bez pióra.
Rasa powstała na Nowej Fundlandii z psów miejscowych i przywiezionych przez Wikingów po roku 1100 dużych, czarnych psów do polowania na niedźwiedzie. Do ich ostatecznego wyglądu przyczyniły się także rozmaite psy, przywożone na wyspę przez rybaków z Europy, niemniej jednak pierwotny typ został zachowany. Gdy w roku 1610 rozpoczęła się kolonizacja wyspy, istniał na niej ustalony typ psów o dość jednolitej budowie i cechach charakteru, dzięki którym były w stanie znosić surowy klimat i radzić sobie we wzburzonych falach. Psy z Nowej Fundlandii wykorzystywane były do transportowania ciężkich ładunków oraz jako aportery z wody i ratownicy.
