Psy ozdobne i do towarzystwa FCI AKC CKC KC
Na podstawie historycznych przesłanek ustalono, że przodkowie china japońskiego zostali przywiezieni na dwór japoński przez władców koreańskich w roku 732.
Japoński chin to pies inteligentny, łagodny, o bardzo wdzięcznym i eleganckim wyglądzie. Łatwo przystosowuje się do nowych sytuacji i do późnego wieku lubi zabawy. Chin japoński akceptuje inne zwierzęta w swoim otoczeniu, również koty.
Głowa zględnie duża. Czaszka szeroka i miernie wysklepiona. Stop głęboki, kufa bardzo krótka, nozdrza szerokie i rozwarte.
Krótki, prosty tył, szerokie, lekko zaokrąglone biodra, umiarkowanie szeroka i głęboka klatka piersiowa, żebra umiarkowanie wysklepione.
Czarne z białym lub czerwone z białym. Łaty powinny być równomiernie rozłożone po obu stronach głowy, na uszach i na tułowiu. Kufa biała i dość szeroka strzałka na czole są wysoko cenione.
Długie, trójkątnego kształtu, zwisające po bokach głowy, pokryte długim włosem.
Noszony wysoko ponad grzbietem, z pięknym obfitym piórem długich włosów.
Włos jedwabisty, miękki, długi i prosty. Z wyjątkiem kufy całe ciało pokryte jest obfitym włosem.
W okresie panowania szoguna Tsunayoshi Tokugawa (1680 -1709) rasa została wyniesiona do rangi psa salonowego w pałacu Edo. W roku 1613 Brytyjczyk, kapitan Searles wprowadził china japońskiego do Anglii, a w roku 1853 amerykański wojskowy Perry importował kilka do USA. Dwa spośród tych ostatnich były ofiarowane królowej Wiktorii. Od 1868 roku chin japońskich stał się psem salonów i dam z wyższych sfer.
