[Sighthounds] FCI
Chart polski jest psem dużym, muskularnym, silnym i wyraźnie mocniejszym od innych chartów krótkowłosych. Nie powinien być jednak ciężki ani limfatyczny.
Chart polski to pies pewny siebie, odważny oraz powściągliwy. W pościgu jest szybki, bardzo zręczny i wytrzymały. W akcji działa szybko i gwałtownie. Przy pierwszym spotkaniu psa tej rasy ogromne wrażenie robią jego wyraziste oczy o czujnym, przenikliwym spojrzeniu, odgrywające niezwykle ważną w ogólnym wyglądzie charta polskiego.
Mocna, sucha i długa. Czaszka powinna być płaska, bruzda czołowa słabo zaznaczona. Linia boczna czaszki powinna płynnie przechodzić w linię boczną kufy.
Kłąb słabo zaznaczony, linia górna prosta w części piersiowej, lekko wysklepiona w części lędźwiowej, lędźwie szerokie i muskularne, zad łagodnie spadzisty, długi, muskularny i szeroki.
Wszystkie umaszczenia dopuszczalne.
Średniej wielkości, dość wąskie. Noszone na różne sposoby: załamane ku tyłowi i przylegające do szyi lub w postawie dachowej. W stanie podniecenia mogą być całkowicie podniesione, albo z końcami lekko załamanymi do przodu.
Ozdobiony piórem, długi, mocny u nasady. Koniec ogona powinien być sierpowato zakręcony ku górze lub tworzyć pierścień.
Włos w dotyku sprężysty, dość twardy, ale nie drutowaty, ani nie jedwabisty. W zależności od części ciała sierść ma zróżnicowaną długość.
Pierwsze wzmianki o charcie polskim pochodzą z XIII wieku. Rasa prawdopodobnie wywodzi się od chartów azjatyckich w typie saluki. Natomiast niemożliwa jest hipoteza głosząca iż rasa ta powstała w wyniku krzyżówek greyhoundów i borzojów (znanych dopiero od XVI wieku). W literaturze, zwłaszcza łowieckiej często pojawiają się wzmianki o charcie polskim, dużo jest także dokumentacji ikonograficznej.
Mocny kościec, zwarta budowa ciała, wyraźna muskulatura i mocne szczęki świadczą o tym, że pies ten był używany do polowania w trudnych warunkach polskiego klimatu.
Rasa jest oficjalnie uznawana przez FCI od 1989 roku.
