Charty FCI AKC CKC KC
Obecnie charcik włosi jest psem do towarzystwa. Jest to jednak prawidziwy chart, co z łatwością można zauważyć, gdy się porusza. Jego chód jest srężysty i harmonijny, bez dużych kroków. Galop jest bardzo szybki.
Charcik włoski wpisuje się w kwadrat, a kształtami przypomina miniaturę greyhounda (charta) i sloughi. Można traktować go jako przykład gracji i dystynkcji. Jest to pies łagdony i przywiązany do właściciela. Dlatego zdobywa coraz większą popularność wśród właścicieli psów.
Głowa wąska i wydłużona, jej długość może stanowić 40% wysokości w kłębie.
Linia grzbietu prosta, wokół bioder łukowata, opadająca harmonijnie do zadu.
Jednolite czarne, szare, łupkowo-szare lub żółte (inaczej izabelowate) we wszystkich możliwych odcieniach. Kolor biały tolerowany jest wyłącznie na przedpiersiu i łapach.
Małe i cienkie uszy osadzone są wysoko. Klapnięte i zachodzące daleko na kark i górną część szyi.
Ogon nisko osadzony, cienki nawet u nasady, stopniowo ścieniający się końcowi. Noszony jest nisko i prosto w pierwszej części, a następnie zakręcony. Przeprowadzony pomiędzy tylnymi kończynami i wyciągnięty ku górze powinien sięgać nieco poza guzy biodrowe.
Włos krótki, delikatny na głowie, bez najmniejszego śladu frędzli.
Charcik włoski pochodzi od chartów niewielkich rozmiarów, które żyły w starożytnym Egipcie na dworze faraonów, skąd przedostały się poprzez Lakonię (Grecja), o czym świadczą ich podobizny uwieczniane na wazach. Do Włoch rasa dotarła już w V wieku przed naszą erą. Jej największy rozwój na dworach szlacheckich miał miejsce w epoce renesansu. Nierzadko można odnaleźć charciki włoskie przedstawiane na obrazach największych włoskich i zagranicznych mistrzów tej epoki.
