Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe rasy FCI
Bezpośrednim przodkiem cane corso był dawny rzymski molos. Kiedyś psy te spotykano w całych Włoszech, ale do nowszych czasów przetrwały głównie w Apulii i sąsiadujących z nią rejonach w południowych Włoszech. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa „cohors”, które oznacza „obrońcę, stróża gospodarstwa”.
Cane corso italiano to pies duży, solidny i wytrzymałe, ale również elegancki. Jego mocno zarysowana sylwetka ukazuje silnie i rozbudowane mięśnie.
Czaszka szeroka, typowa dla molosów. Linie czaszki i pyska są nieznacznie zbieżne.
Tułów trochę dłuższy niż wysokość w kłębu. Cane corso jest silnie zbudowany, ale nie jest zbyt przysadzisty.
Czarne, grafitowe, łupkowe, jasnopłowe (żółtawe), czerwień jelenia, pręgowane; u psów płowych występuje czarna maska.
Trójkątne, wiszące, o szerokiej nasadzie, osadzone nad lukami jarzmowymi.
Dość wysoko osadzony; o grubej nasadzie. Skracany na czwartym kręgu. W akcji noszony wysoko, lecz nigdy pionowo ani zakręcony nad grzbietem.
Włos krótki, lśniący i zwarty, z delikatnym podszyciem.
Cane corso jest psem typowo obronno-stróżującym, dobrze się sprawdza po kursach w tym kierunku. Według wzorca FCI jest psem także przeznaczonym do pracy w służbach policyjnych oraz psem tropiącym. Obecnie cane corno jest popularny nie tylko we Włoszech, ale na całym świecie. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa cohors, co oznacza "obrońca, opiekun gospodarstw, wykorzystywany do pilnowania własności, rodziny i żywego inwentarza". W przeszłości cane corso używane były do pilnowania bydła i polowań na zwierzynę łowną. Cane corso jest nieznacznie dłuższy niż wyższy. Długość głowy osiąga ok. 36% wysokości w kłębie.
