Psy ozdobne i do towarzystwa FCI
Bolończyk jest małym, krępym psem. Jego zwarte ciało pokryte jest biała, długą i puszystą sierścią. Bolończyk nie jest bardzo aktywnym psem, ale lubi spacery, ale tylko spokojne, w wolnym tempie. Pomimo tego, że bolończyk jest psem do towarzystwa, nie można zapomnieć o wychowaniu go.
Średniej długości, równa 1/3 wysokości w kłębie. Szerokość mierzona na poziomie łuków jarzmowych równa jest długości.
Bolończyk jest psem małym, o kwadratowej budowie. Długość tułowia równa wysokości w kłębie.
Szata czysto biała, pozbawiona łat lub innych odcieni barwy białej.
Uszy długie i wiszące, dość sztywne u nasady. Górna część małżowiny odstaje nieco od czaszki, co wywołuje wrażenie, iż głowa jest większa niż w rzeczywistości.
Osadzony na poziomie zadu. Noszony zagięty nad grzbietem.
Szata długa na całym ciele, ale krótsza na kufie. Dość puszysta, nie ułożona płasko, lecz w kosmyki, nie może tworzyć frędzli.
Bolończyk i inne biszony (w tym maltańczyk) mają wspólnych przodków pochodzących najprawdopodobniej z regionu Morza Śródziemnego. O tych niewielkich, białych pieskach pisano już w Antyku. Były cenionym prezentem dla władców w Cesarstwie Rzymskim. Również później, dzięki śnieżnobiałej, kudłatej sierści, niewielkiemu wzrostowi i towarzyskiemu charakterowi stały się nieodłącznym "elementem" elit z najwyższych sfer. Bolończyk był ulubionym psem Carycy Katarzyny. Na przełomie XIX i XX wieku bolończyk był bliski wyginięcia. Uchronili go od tego Włosi, dumni ze swojej narodowej rasy.
